ମହମୁଦ ଦାରୱିଶଙ୍କ କବିତା - କବିତାରୁ ପଡିଯାଇଥିବା ଘୋଡା

ମହମୁଦ ଦାରୱିଶ (ମାର୍ଚ୍ଚ ୧୩, ୧୯୪୧ - ଅଗଷ୍ଟ ୯, ୨୦୦୮) ଆରବ ଜଗତର ସବୁଠୁ ଲୋକପ୍ରିୟ କବି । ପାଲେଷ୍ଟାଇନରେ ଜନ୍ମିତ ଏହି କବିଙ୍କର ଜୀବନ ତାଙ୍କ ଦେଶର ରାଜନୈତିକ ଓ ମାନବୀୟ ସଙ୍କଟ ସହ ଓତପ୍ରୋତ ଭାବେ ଜଡିତ । ବିସ୍ଥାପିତ ଓ ଯୁଦ୍ଧଗ୍ରସ୍ତ ମଣିଷର ଭାଗ୍ୟକୁ ନେଇ ସେ ସାରାଜୀବନ କବିତା ଲେଖିଥିଲେ । ସେ ଥିଲେ ଆମ ସମୟର ସବୁଠୁ ଚର୍ଚ୍ଚିତ ପ୍ରେମିକ କବି, ଯାହାଙ୍କର ଜୀବନ ଥିଲା ଏକ କେବେହେଲେ ସରୁନଥିବା ଏକ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ର ।
ଫଟୋ ସୌଜନ୍ୟ: ପୋଏଟ୍ରି ଫାଉଣ୍ଡେସନ

ମୋ କବିତାରୁ ପଡିଗଲା ସେ ଘୋଡା

ଏବଂ ସେ ପବିତ୍ର ସ୍ତ୍ରୀ ଲୋକମାନେ

ଯେଉଁମାନେ ରହିଥିଲେ ଯୀଶୁଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ସାଙ୍ଗରେ

ସେମାନେ ପ୍ରଜାପତି ଓ ଶିଶିରରେ ଭିଜି

ନାଚୁଥିଲେ କ୍ରିସାନ୍ଥମମ ଫୁଲ ଉପରେ ।


ଆମେ ସେଇ ଅନୁପସ୍ଥିତ ଦୁଇ ଜଣ

ତମେ ଓ ମୁଁ, ସେଇ ଅନୁପସ୍ଥିତ ଦୁଇ ଜଣ ।

ହଳେ ସଫେଦ କପୋତ

ଗପୁଥାନ୍ତି ଓକ ଗଛ ଡାଳରେ ।


ନା, ପ୍ରେମ ନୁହେଁ

ମୁଁ କିନ୍ତୁ ଭଲପାଏ ପ୍ରାଚୀନ ପ୍ରେମକବିତାକୁ

ଯେଉଁଥିରେ ଅସୁସ୍ଥ ଜହ୍ନକୁ

ସୁରକ୍ଷିତ ରଖି ହେଉଥିଲା ଆକାଶୀ ଧୂଆଁରୁ ।


ମୁଁ ଆକ୍ରମଣ କରେ ଓ ପଛଘୁଞ୍ଛା ବି ଦିଏ

ଯେମିତି ଗୋଟେ ଭାଓଲିନ ରାଗର ମଧ୍ୟାନ୍ତରରେ

ଯେତେବେଳେ ମୁଁ ପହଞ୍ଚି ଆସୁଥାଏ ମୋର

ସମୟର ଭୂଗୋଳରେ

ମୁଁ ଦୂରେଇଯାଏ ମୋର ସମୟରୁ ।


ମୁଁ ଜାଣେ, ଆଧୁନିକ ସମୟର ଭାଷାରେ

ଆମେ ଯାହାକୁ ଭଲପାଉ

ତାର ଉତ୍ସବ ପାଳିବାକୁ ଜାଗା ନାଇଁ

କାରଣ ଯାହା ହେବ ବୋଲି ଆମେ ଭାବୁଛୁ

ସେସବୁ କେବେ ଦିନେ ଥିଲା ମାତ୍ର ।


ମୋ କବିତା ସହିତ ସେ ଘୋଡା ପଡିକି ଏବେ ରକ୍ତାକ୍ତ

ଆଉ ମୁଁ ବି ରକ୍ତାକ୍ତ ସେ ଘୋଡାର ରକ୍ତରେ । 

----------

ମର୍ମାନୁବାଦ - କେଦାର ମିଶ୍ର


Leave a comment